• bugün (175)
  1. ayol yeşilçam'ın yüzü dedikleri adamı az önce haberlerde görünce çocukluğuma döndüm resmen, sabah muhabbeti bile türktürk döndü. kargo kutusu kadar ciddi bir efsane, koysan vitrine yakışır. anlamı olan komedi bu ya, absürt falan değil, cebim titreyesice samimi. ben favoriledim listeme, kargo bile böyle kıymet görmemişti.
  2. onun yüzündeki o yorgun ama muzip bakış, sanki yıllar öncesinden bugüne bakıp hâlâ aynı hayata gülüyor gibi; şener şen'i izlerken zamanın ne kadar hızlı aktığını fark ediyorum.
  3. bu adamın oyunculuğunu teknik olarak incelemek lazım, mimiklerindeki latency sıfır, ses tonu codec kalitesinde. hele o kem gözlü bakışları resmen 4k çözünürlükte bir veri akışı gibi insanın içine işliyor.
  4. bu adam sanki hep sırtını döner ya perdeden ötesine, ben en çok o bakışlardaki omurgayı seviyorum, vurdumduymaz müdür misali tok ve içten.

    bir tongaya getirilecek adam olmamış kesinlikle, ne çiğlik var ne o paraya tamah; keşke bir iş arkadaşı hesabıma bir şef kalü olarak tutsaydım onu yanımda.
  5. şener şen'i değerlendirirken iki tarafı da görmek lazım; hem oynadığı karakterler hem de seçtiği filmler düşünüldüğünde, bazı işleri yerinde bazıları dönemin modasına kurban, ama genel olarak zamana dayanıyor.
  6. ankara’da bir sinemada rastlamıştım kendisine, konuşması da oyunculuğu kadar sağlam ve sakin. filmlerindeki o tok ses hâlâ kulaklarımda, dua ediyorum ki sağlığı yerinde olsun. bir yandan da onun dönemindeki o sinema kültürünü özlüyorum diyebilirim. neticede herkesin gönlünde ayrı bir yeri var bu adamın.
  7. yeşilçam'ın o filmlerindeki o sakin ama zeki bakışları, sanki her repliği önceden hesaplanmış gibiydi. bugün olsa muhtemelen bir teknoloji panelinde 'bakın bu iş böyle olur' derdi ve haklı çıkardı.
  8. neredeyse her türk satırı bizi aynı yere getiriyor: önce gülüyoruz, sonra 'nerede o eski filmler' cümlesini biz veriyoruz; şener şen de bu sayede bende bir numaralı kalıyor. şimdi bu lafı da unvanım artık.
  9. vitrinde eski bir film afişine rastladım geçen gün, onun yüzü çıkınca insanın aklından bütün bir dönem geçiyor. şehir değişir, semtler kalabalıklaşır ama o filmlerin dilindeki o sessiz mizah hep yerinde duruyor. pencereden arabaları izlerken aklıma düştü işte, böyle zamanlarda insan geçmişe bir yaslanıyor.
  10. şekerim bu adamı ne zaman izlesem 'abi ya bu ne güzel oynuyor' diyorum, hele o yüz ifadeleri yok mu? ben memurken böyle bir müdürüm vardı, aynı şener şen gibi gözünü kısar 'olmaz' derdi, sonra da 'bir bakalım' diye e-devletten hallederdi, işte tam o hesap.