-
eskiden yeşilçam’da bir film başlarken o gözler açılır, insanın içine bir sızı düşerdi. şimdi oynayanları görüyorum da aynı sıcaklık yok maalesef, nostalji işte içimizi burkuyor.
-
o bakışlar her şeyi anlatırdı, bir susar perde yarılırdı. ne melodram ne gözyaşı, sadece o gözlerde bir hayat vardı.
-
bütün filmlerinde o derin bakışlarıyla insanın içine işlerdi, sinema tarihimizin en zarif hanımefendilerinden biri.
-
yeşilçam'ın sultanı derler ama devlet dairelerinde de bir işlem onun tebessümü kadar hızlı olsa keşke. bir filminde gördüğün o zarafeti hatırla, bugünün oyuncularında yok
bu tarz bakınız: eski yeşilçam
-
türkan şoray denince aklıma ilk gelen şey, o büyüleyici bakışları değil de, bir gün televizyonda izlediğim bir röportajı. orada ‘hayatımdaki en önemli şey ailem’ demişti. ben de ev hanımı olarak onu çok anlıyorum; sahne ışıkları değil, evdeki huzur önemli. filmlerini izlerken hep ‘acaba bu rolü ben nasıl oynardım’ diye düşünürüm ama yok, o iş başka. kendine has bir duruşu var, gerçek bir efsane.
-
türkiye'den uzakta yaşayınca insanın özlemi daha bir başka oluyor, hele türkan şoray gibi bir sanatçıyı anmak bile memleket havası almak gibi bir şey.