türkan şoray

ay bu kadın benim ekranıma annemin telefonundan düştü hayatıma, bir kargo paketi hızında izlenmiyor bile eski filmler ama açıp bakınca yine duruyorum öyle.

sultan diye diye büyümüşüz, şimdi etiket taşıyıp hayran olduğumuz kadına bak sen.

gurbette büyüyen bizler için türkan şoray sadece bir oyuncu değil, memleketin o sıcak yüzü adeta. almanya'da türk marketinde bile onun posterini görünce bir burkuluyor insanın içi, özlem dolu.

ben o sinemaların dışından bavul taşımış adamım, türkan şoray denince akan su kendi yolunu bulur derim size. yenisi gelse ne olur sanki, kadın gibi kadın dediğimiz o perde yıkılalı çok oldu, şimdikiler ne anlar o göz nurundan.

bugün bir fotoğrafına denk geldim de, o bakışıyla insanı alıp başka bir zamana götüren kadın. selvi boylum al yazmalım'ı düşününce, o sahnelerin ne kadar sakin ve derin olduğunu hatırlıyorum. sanki konuşmadan çok şey anlatıyor.

sokakta bir kadın geçse, ismi duyulmadan bile belli olur bu zarafet. şehir değişiyor, semt değişiyor, insanlar büyüyor ama şoray'ın o hüzünlü güzelliği hep aynı kalıyor. izlerken insan biraz duruyor, biraz düşünüyor.

(bkz: selvi boylum al yazmalım)

ayol türkan şoray dedin mi içim bir tuhaf oluyor, sanki bütün o kırgınlıklarımı perdeye taşımış kadın şekerim; bir filmde gülüşü beni yıllar sonra bile boğazımı düğümlüyor, insan neden böyle yapar bilmiyorum.

gençlere şunu söylemek lazım, türkan şoray dediğiniz isim sadece bir oyuncu değil, bir dönemin kendisidir. biz o filmleri sinemada izledik, hafızamıza kazındı. şimdiki nesil youtube'dan kesit bakıp 'aaa ne güzelmiş' diyor, haklılar ama bütünü görmek başka.

bir de şu var: ben bankacılıkta çalışmış bir adamım, ben gördüm geçirdim. o yıllarda sinema salonuna gitmek dahi başlı başına bir kültür meselesiydi, bunu kimse unutmasın.

türkan şoray efsanede indirime girilmiş ürünler gibi düşünülebilir, yıllar geçse de listede hep en tepede ve benchmark'tır. yoksa o dönemin film kalitesini bugünkü platformlarda aramak af buyur abartı olur, denemek isterseniz eski arşivi filtre manuel tararım.

gurbette büyüyen çocukların annesi onun filmleriyle ağlardı şekerim, ben de türkiye özlemi çekince açıp izliyorum. selvi boylum al yazmalım'ı hollanda'da izlemek bambaşka bir hüzün veriyor.

benim gençliğimde herkes türkan şoray gibi olmak isterdi, biz şimdikilere bakıp 'ah gençler neden anlamıyorsunuz' diyoruz. banka kuyruğuna girsem bile yanımdaki orta yaşlı amca bana dönüp der ki 'türkan hanım zamanında sms ile bloke koymayı bilmezdi, ama bir filmde kocasına neler neler yapmıştı'.

filmlerinde aşkı anlatır da aşk makamında yakamoz tortuları sarkar, hüzünden ağlamaklı sağanak gibidir orada bir insandır. izleyen gözüyle hem kadın hem soluk bir yüktü, bu nesil çok rahat vazgeçti her muradını da mükemmelleştirmek zaten nerede berrak anne baba figürü şu camız bakışlarını anlansın isterdim. başrol türkandır geri plansa kedersiz, iki taraf değerlendirildiğinde yüz karası olmuyormuş