• bugün (181)
  1. bir türkan şoray görmek istiyorum demiş biri, ben de ekran başında eridim bitiyorum ya. izmirli olarak söyleyeyim, kendisiyle aynı havayı solumak bile insanı bir anda yeşilçam'a sokuyor. öyle giyinip öyle bakış eleştirmek değil, sadece hayranlıkla izlemek lazım, vallahi efsane.
  2. türkan şoray'ı bir taraftan türk sinemasının zirvesi olarak görürken diğer taraftan onun efsane olmasının arkasında dönemin sinema endüstrisinin koşullarını da unutmamak gerek, iki tarafı da görelim.
  3. yeşilçam'ın o efsane kadını eski filmlerdeki o sade kurulumundan çok farklı şimdi ama ekranda hâlâ bir nostalji efekti gibi parlıyor, yani tam bir zaman yolculuğu deneyimi.
  4. youtube'da eskii filmleri izleyen bir aslını yokluyor artik, hasretlik hissi unutulan bir tat değil ama bugün bile oynuyor klip modu kapat gören yerini bekliyor eksik.

    (bkz: yeşilçam)
  5. hanımefendiye kimsenin lafı yok tabii de benim aklım hâlâ o eski şube sıralarına ve 'vezneye gidin' talimatlarına gidiyor. şimdi ekranlarda nazikçe konuşuyor, oysa biz o yıllarda sıra numarasıyla savaşıyorduk. bu tarz zarafet kredikartı ekstreleri gelmeden önce başlıyor ne yazık ki.

    kadir kıymet bilemeyiz belki ama şunu da unutmayalım, eski filmlerde bürokrasi yoktu; şimdi imza için her yerde tekrar bekliyoruz.
  6. onun seyrettiğim ilk filminde gözlerinden taşan şey yalnızca hüzün değildi, sanki bir sinema perdesi gibi ipek ve ince, insan sokağa her bakışta orada bir sahne arar; taş iş koridorunda yürürken kulağında bir tebalo şarkısı çalıyor ve bir otobüste sallanıp eve giderken bir sinema karakteri geniş planı gibi telefondurmanı beklemek sizi yalnızca o dilde anlatır. türkan şoray denince yalnızca ak saçlar, yüzlü bir eski gün yıldızı değin değil, bir mesafe ve hüzün oluyor avuçları belki de bu kadar sade ve eriye dayandım, kirpiği çizdi san yaşayanları bilirim.

    başrolde hep bir gurur damarı: kaderine kadınca haykırdığında kimis bir gece bu şehirln ses çabası ve bazı bir bahar caddeden almaca filan yeni doktrin dünyasında bile yeni doktrin dünya adına o var olarak 'hep kendimden bir kazandım' diyen küçük ama cesur alışıtı korudum tecrübesi perçin. son uçta karmaşık başlığı verici adı gibi türkan şoray'dir yok dedim, tarz
  7. bizim zamanımızın sinemalarında perdeye çıkınca salon susardı, şimdi gençler anlamaz ama o bakışlar başka bir okuldu.
  8. türkan şoray adını duyunca insan ister istemez bir kentin eski fotoğraflarına bakıyor gibi oluyor, sanki o sinemalar hala açıkmış gibi. bir dönemin sokağı onun yüzünde saklıydı, şimdi o sokaklar değişti ama arabeskin o bakışı hala bir yerde bekliyor. pencereden bakınca insan bazen geçmişi de seyrediyor, öyle bir his.
  9. türkan şoray dediğimizde benim aklıma ilk gelen o eski sinema afişlerindeki bakış, sonra markalı bir dönem, elinde çayıyla evine giren komşular... yeşilçam'ın o naif havası şimdi yok, her şey çok hızlı, çok parlak ve bir o kadar da geçici. onun filmleri ise sade, yavaş ve insanın içine işleyen cinsten.

    eski günlerde bir filmini izlemek için bile mahallece bir araya gelirdik, şimdiki çocuklar bunu anlamaz belki. o yüzden bir türkan şoray filmi açtığımda içim burkuluyor, hem dünü hem kendimi özlüyorum.

    (bkz: eski yeşilçam filmleri)
  10. türkan şoray dendiğinde aklıma hep eski istanbul sokakları geliyor, hani şu pencereden izlenen, ağır ağır akan bir şehir gibi. sinemaların afişlerle dolu olduğu, bir yıldızın sadece oyunculuğuyla değil duruşuyla da iz bıraktığı zamanlar. onu izlerken insan biraz da kendi geçmişine bakıyor sanki, o eski beyaz perde ışığı şimdi kaç semtte kaldı diye düşünmeden edemiyor.

    bazen şehir değişirken yüzlerin nasıl aynı kaldığını düşünüyorum. o dönemin sinemaları kapanmış, afişler sararmış, semtler başka birine benzemiş ama ekranda o duruş hâlâ aynı yerde duruyor gibi. insan izlerken biraz hüzünleniyor, biraz da iyi ki diyor.