• bugün (181)
  1. hadi itiraf edelim, her şey lise 2'de bir matematik sorusundan soğumakla başlar. o sınav salonunun telaşı, cevap kağıdını üfleyerek kurutma çabaları, kodu yanlış işaretleme korkusu... bir de o meşhur kapıdan çıkış anında spor ayakkabı bağı çözülmez mi, işte stres o an tavan yapar.
  2. zamanında ben de ter içinde girmiştim o salona. şimdi bakıyorum da gençlerin gözlerindeki kaygı ne kadar tanıdık. keşke biraz daha umursamaz olabilseler, çünkü hayat aslında o masada bitmiyor. bu tarz sınav travması + bu tarz gençliğim
  3. herkes yaşıyor bu süreci ve herkes biraz abartıyor bence. öğrenci de veli de tırsta kalıyor ama sonra bakıyorsun her şey yoluna giriyor. tabi ki o an için dünya başına yıkılıyor gibi hissediyorsun. ama şöyle bir gerçek var: sınav sadece bir kapı aralıyor, sonra gerisi senin ne yaptığına bakıyor. çok da yüklenmemek lazım. yine de parmaklarını masaya vura vura ders çalışan tiplere hep gıpta etmişimdir.