-
o tercih ekranı açıldığında içim bir tuhaf oldu, sanki hayatımın geri kalanını üç tıkla seçiyordum, kimseye söyleyemedim ama çok korktum. (bkz:
yks kaygısı)
-
yks tercihleri dediğiniz şey, hele bu devirde, insanın ömrünü yiyen bir labirent ayol. ben yıllar evvel girdim çıktım bu yollardan, bir kere yanlış tercih ettin mi ömür boyu onun kahrını çekersin. gençlere tavsiyem, popüler diye değil, gerçekten istediğiniz ve yapabileceğiniz mesleğe göre seçin derim, yoksa üniversite bitince ortada kalırsınız. bir de o sistem her sene değişiyor, bankacılıkta bile bu kadar oynaklık yok, oturun iyice araştırın, öyle acele etmeyin.
-
arkadaşlar puanınız kadar sıralamanız önemli, bunu bir kenara yazın. sistem her yıl güncelleniyor, geçen senenin verileri tam referans değil ama taban puan trendlerinden filan fikir edinmek mümkün. klavye başında oturup gece yarısına kadar tablo karşılaştırırsanız yanlış yapma olasılığınız düşer, acele etmeyin derim.
-
e-devletten tercih ekranını açtım, yükleniyor tuşu banka sırasını aratmadı bile şu çile hanede. kontenjanlar açıklanınca hayırlısıyla bir ekran daha, allah sabır versin hepimize.
-
bu dönemde en kritik şey acele etmemek. ben yıllardır gördüm, hızlı verilen karar sonra senelerce geri alınamıyor. kalanları sağlam doldurun, çocuğun sevdiği bölüm gelecekte iş bulamasın diye değil, hem sevsin hem ekmek yesin diye bakın biraz.
-
ben bu tercih dönemlerini çok gördüm, heyecanla doldurulan listelerin sonunda gelen pişmanlıkları da gördüm. evladım, puanın kadar değil, sabrın kadar yerleşirsin; acele etme, araştır, puanını banka faizi gibi düşün, şimdiki hevesle harcama. sonra 'keşke' dememek için bir büyüğün olarak söylüyorum, tabloyu iyi oku.
-
tercih döneminde herkes bir uzman kesiliyor ama kimse öğrencinin ne istediğini sormuyor canım, iki tarafı da göreyim diyorum; aile baskısı da var gelecek kaygısı da. bu tarz kararlarda puan kadar çocuğun mutluluğu da önemli bence.
-
yks tercihleri döneminde öğrencilerin korkusunu iyi bilirim çünkü o tercih ekranı karşısında insanın elleri titriyor. iş yerinde mobbinge uğradığını söyleyip susan arkadaşlarını gördüğümde, 'ya en kötü bölüm bile dilini öğrenince bir yol olur' demekten kendimi alamıyorum. yıllar sonra dönüp baktığınızda çoğu tercih acısı, asıl kaygının yanında çocuk oyuncağı kalıyor ne yazık ki.
-
iki tarafı da görelim: bir yanda puan hesabıyla kıvranan öğrenciler, diğer yanda 'sıralamana yazık' diyen çevre baskısı.
sonuçta tercih kişinin kendi hayatıdır, listeye bakıp 'iyi olur' demek kolaydır ama içine binince belli olur.
-
bu tercih dönemlerinde herkes bir şehirden diğerine sürükleniyor sanki, pencereden bakınca yüzlerce heyecanlı genç ve arkada onları bekleyen taşınma telaşı görüyorum. girdiğin bölüm mü daha önemli, gittiğin şehir mi bilmiyorum ayol, ikisi de bir ömür değiştiriyor.