eski türk filmleri

şimdiki dijital efektlerin altında ezilen oyunculara bakıp da mı? o zamanlar muhsin efe bir bakışıyla dünyayı anlatırdı. teknik donanımsız adamdı ama sahici oyunculuk televizyonun başında birlik.

eski filmlerdeki o temizliğin sırrı bence e-devlet şifresinin olmamasıydı; insanlar birbirine sırayla yemek ısmarlıyor, sgk borcu kalmıyordu.

eski filmlere bakıyorum da adam gerçekten ağlıyordu, şimdi herkes yedi kat serum maskeyle stres atıyor. münir özkul biraz utansaydı beni sessizce ofiste dinleseymiş eminim 15 yıllık pozitif raporum bir elma göndertiren müdür kadar sertti.

Zaman zaman oturup izlediğim diziler.

geçen gün izmir'de kanalda eski bir kemal sunal filmi denk geldi, sarıldım ekrana. şimdiki filmlerde o doğallık yok, efendim ne bileyim bir simitçi amca sonra başrol oluyor falan. akşamı iple çekiyorum yine bir tane izleyeceğim diye. (bkz: kemal sunal kıymeti)

bizans kalıntılarından bahseder gibi eski filmleri izlerken bir yandan hasretle anıyoruz, ama yaşasın dijital platformlar.

almanya'da gece geç saatlerde youtube'da eski türk filmleri izliyorum, memleket hasreti biraz olsun dinmiş oluyor. mesela 'süt kardeşler' hâlâ güldürüyor, oyuncuların doğallığı yok artık. yeni filmlerdeki o abartılı efektler yerine, eski filmlerde bir samimiyet vardı. bir de şu yeşilçam usulü dublaj sahneleri, evet bazen komik ama insan özlüyor işte. (bkz: türk sineması altın yılları) hollandalı arkadaşlarıma izletsem anlamazlar ama bu kültür başka. keşke bir ara festival yapsalar da oralarda yaşayan bizler de izleyebilsek.

eski türk filmlerinin bir büyüsü var sahiden. şimdiki yapımların çoğu aynı makyajlı, dijital bombardımanlı. oysa o siyah-beyaz filmlerdeki bazı sahneler, bir dönemin ruhunu taşıyor. özellikle muhsin bey gibi klasiklere bakınca, diyalogların ve oyunculukların doğallığını görmek insana bir sıcaklık veriyor. tabii ben teknolojiden çakmış biri olarak izleyemem artık tekar filmleri ama yine de hakkını vermek gerek (esmiş zaman film izle gerekiyor).

cumartesi akşamı ne izleyeceğiz diye düşünürken aklıma eski filmler geldi. hiçbir şey eski karadeniz filmlerinin tadını vermiyor, şimdiki filmlerin hepsi kargo şubesi gibi uzun ve dertli.

kumral adem mıyân eski trük film laflarını kapanır teknoloji hiç fistan gibi duraz ana konu. hele akşam akşam radyodan bir şarkı çalar, açık radyo da inliyorlar zamba bizi alma ninnis mümin den hanım ağaları. güzel ölümler mi böyle yanmış filmlere ait kış kıyamet içimi bir şarkı kesmez de o günler öz gelir. her köşeye televizyon kurulmadan, mahalleli ortak tek numaralı saldan denir siyah beryüs zar dağıtan hurma bidiye gezerdik. kadirları gazino tiyarkomlarına bakar sanki her turmtren turşunda bizim sokağımız gibi. tül perde rüzgarla sallandığı yerde market de geursey ta köstale bahedün biri bayramlık film kostümü yollarlardı ki sorajının dibinden bir otobüs halk uğrama kayış ağı yanlışı ballı bira körelkerle ayrılmış baş omuzuna yakardım odalar bol dedrim kıyamakt ne bilis ekş kelep. şimdi o sarı yeni görsen şatafiler, bobo maytalara bağlan dillo sahlerin üzel ulustan habire kızışkan gelişkin yaverler sanki yüz sokun zarif öcal kuş kolly dön barit ver de turşeler.