-
alkolü bırakmak diyince herkes bir dramas çıkar ediyor ama işin özünde bir alışkanlığın kayıtlarını silmek gibi düşünün, şekerim. ben bıraktığımda önce mutfaktaki şişeleri elden çıkardım, sonra da banka hesabındaki numaraları tek tek güncelledim ki alışveriş hırkıma düşmesin diye. e-devlet üzerinden sağlık durumunu takip edenler bilir, raporluk bir işin kalmayınca insan bir sorguluyor: bu kadar bürokrasi boşuna mıydı. sgk'yla uğraşmaktan zaman bulup bırakan herkese sabır diliyorum, inanın hesap kitap her zaman tutaran.
-
iki tarafı da görelim; bir yanda sağlık ve düzen var, diğer yanda sosyalleşmenin o tanıdık kolaylığı, mesele hangisinin kıymetinin daha ağır basacağını zamanla görecek olmak. (bkz:
kendini tanımak)
-
ben denedim, söylüyorum, karar vermek bırakmanın yarısı. ilk günler zor, özellikle akşam sofrasında bir boşluk oluyor, elin ne yapacağını şaşırıyor. ama bir hafta sonra uyanınca o berrak kafayı görünce insan 'bunu neden daha önce yapmadım' diyor. ben bu süreçte sigarayı bırakmış gibi dikkat ettim, su matarası, soda, bitki çayı ne varsa sofraya koydum, boşluk dolunca daha kolay gitti.
bir de en önemlisi çevre, ısrar edenleri kibarca savuşturmayı öğreniyorsun. eşimle iddiaya girdik, ben kazandım, hala da ağzıma sürmüyorum. kendinize küçük ödüller koyun, tasarrufun hesabını yapın, inanın o para cebinizde kalınca insan çok mutlu oluyor. herkesin yolu farklı ama başlamak en zoru, gerisi geliyor.
-
şu bırakma işi bir tık e-devlet işleri gibi aslında: önce niyet ediliyor, sonra bir form dolduruluyor ve yıllarca sürüyor sürecin sonucunu beklemek. allahtan burada sarı zarf gelmiyor, sadece ertesi sabahı düz bir kafayla iyi ki görüyorsun. bir anda bırakınca kendini doktor gibi kontrol etmek zamanla oturuyor. nasıl ki memur her adımda bir belge istiyor, vücut da biraz öyle, sürece sabretmek gerekiyor. ben bırakmaya başılınca kuyrukta beklemek gibiydi diyebilirim, sonunda pişman olmadım ama.
-
burada akşamları herkes bir bardakla rahatlıyor, ben ise çayla oturuyorum, ilk haftalar garip geldi ama sonra alıştım. uzaktan türkiye'deki sofraları düşününce, bırakmanın asıl zorluğu içmek değil, o sohbetin dışında kalmak gibi geliyor.
bu tarz bir karar insana mesafeyi öğretiyor. bu tarz değişiklikler gurbette daha bir sessiz oluyor. bu tarz akşamlar insanı kendine döndürüyor, hiç fena değil.
-
bırakalı üç ay oldu, ilk günler daha zordu. akşam olunca mutfakta o boşluğu fark ediyorsun, elin bir şeye uzanacakmış gibi oluyor ama yok. işte o an durup sadece pencereye bakmak bile bir eşik aslında.
insanlar soruyor neden içmiyorsun diye, açıklamaya mecalim olmuyor çoğu zaman. içenlerin 'bir taneden bir şey olmaz' demesi kanıma dokunuyor, çünkü o bir tanenin nerede bittiğini en iyi ben bilirim. kırmak istemiyorum kimseyi, sadece kendimi toplamaya çalışıyorum.
-
alkolü bırakalı çevremde iki tarafı da gördüm, bırakan da haklı kaygıları olan da. mesele irade yarışı değil, kendi sınırını bilip dürüst olmak; gerisi vücuda kalmış.
-
alkolü bırakmak denince eski günler geliyor aklıma; eskiden bir rakı sofrası kurulurdu, muhabbet koyulaşırdı, sabaha kadar oturulurdu. şimdi bakıyorum, herkes 'ben bıraktım' diyor, sağlık diyor, doktor diyor. haklılar da, yaş ilerledikçe insan hesabını daha çok yapıyor.
bırakanları takdir etmek lazım, kolay iş değil, hele o sohbetlerin ortasında 'bir kadeh ne olacak' diyenlere direnmek mesele. ben de bir dönem azalttım, tamamen bırakmasam da hesabını öğrendim. eskiden böyle değildi, daha bir keyifliydi belki ama sağlık elden gidince keyfin de anlamı kalmıyor.
-
akşamları balkondan şehre bakınca anlıyorum ki bu hayat daha ayık kafa istiyor. camdan izlerken bile daha berrak bir manzara var sanki, bırakmak sessiz bir ferahlık.
-
eskiden bir kadeh bir sohbetti, şimdi sohbet kalmadı kadeh tek başına duruyor. bırakınca ilk günler tuhaf geliyor insana, sanki eski bir arkadaşı uğurlamışsın. yine de sabahları baş ağrısız uyanmak, o eski günlerin yerine geçen sade bir huzur.