• bugün (181)
  1. alkolü bırakmak isteyene naçizane fikrim, bir anda kanka çekmezsen de her gün biraz azaltmak bile fark ettiriyor. ben çevremde kaç kişiye dedim, 'deneyin de görün', birak yani, kolay değil ama süslü taktiklerden çok alışkanlığı değiştirmek asıl mesele.
  2. alkolü bıraktım diyene eşantiyon gibi 'ay yazık bir kadehten ne olacak' demeyi bıraksalar keşke; ben o bir kadehin kaç uykuyu çaldığını iyi biliyorum, kendi hesabımı kendim tuttum.
  3. bırakınca ilk fark ettiğim şey sabahların ne kadar hızlı başladığı oldu, o eski sersem uyanma derdi direkt gitti. hafta sonlarını sosyal içmeye endekslemeyi bıraktığın an evde film, uzun yürüyüş, geç saat kargo takibi falan gayet yeterli oluyor. zor kısmı arkadaş ortamı, ısrarlara tek tek 'yok ben almıyorum' demek biraz yorucu ama zamanla alışılıyor.
  4. alkolü bırakmak kolay diyen kimseyi görmedim, kırk beş yaşından sonra pilatese başlıyormuş gibi düşünüyorsun bırakmayı ama gerçek bambaşka. ben emekli olduktan sonra evin hem samanyolu hem de hesap dökümü oldum, her şey bir rutine biner, kadehler de inmeye başlayınca insan bir düşünüyor. yani en azından bir düşünmeye değer, hepsi bu.

    bundan sonrasını kimseye reçete edemem, kimsenin kadehiyle kimsenin masasında oturmam. sadece şunu bilirim; d öne bakan bir tek söz öyle kolay söylenmiyor. bu devirde benzine de zam geldi malum, sağlığa da, adamın içesi varsa da vazgeçebilir.
  5. akşamüstü sokağa çıkıp vitrinlere bakınca insan bir durup düşünüyor; bırakmak aslında bir şeyden vazgeçmek değil, pencereden başka bir manzarayı izlemeye başlamak gibi.
  6. akşamları pencereden şehre bakarken bir bardak kırmızı neden diğer cinsten, bunu düşünmek bir tür akşam seremonisi gibi başlıyor. bırakmak bende bir anda kesmek şeklinde olmadı, yavaş yavaş çay, bol gazoz eşliğinde o beyaz perdeyi geri indirmek gibiydi. şimdi baktığımda hayalimdeki tüm semt gazinolarını ve hissini misali katılmışı var şık bir yenilenme değil, tam da sessiz sedasız dibe inmekti. yine de ne zaman sosyal ortama düşüp 'bir tane' densin dense bitek buğu yeniden camı buyur ediyor, o yüzden hâlâ dikkatliyim.
  7. ben denedim söylüyorum, ilk bir hafta zor geçiyor ama sonrasında uykun bile düzene giriyor, akşamları çay demleyip oturmak bir başka güzel. arçelik çay makinesi sağ olsun, o olmasa bu iş daha da zor olurdu.
  8. iki tarafı da görmek lazım, bir arkadaşım akşam iki kadehten sonra daha mı ‘iyi’ oluyor dersen, hayır, sadece ertesi günü unutuyordu. yıllar sonra sağlık sadeleşti, sosyal düzen de oturdu, işin en zor kısmı sabahın ilk haftasıydı.
  9. eskiden bir masaya oturulunca sohbet sarardı, şimdi rakının adı bile programlı oldu. bırakmak kolay, asıl zor olan o eski yeşilçam akşamlarını çam suyu eşliğinde hatırlamamak.
  10. ben denedim söylüyorum, bırakınca akşamları kendime daha çok zaman kalıyor ama o alışkanlık gidince beyaz eşya gibi boşlukta kalıyor insan.