-
bu işin 'en iyisi' kişiden kişiye değişir tabii, iki tarafı da görelim derim. fiyat/performans mı arıyorsun yoksa manzara mı, ona göre mekan değişiyor. benim gözlemim, kalabalık ve gürültülü yerlerde tabak güzel ama servis yavaş oluyor; sakin semt kafeleri ise kahvaltıda daha dengeli. acele etmeden, oturup sindire sindire yemek istiyorsan küçük mahalle yerlerine bak.
-
türkiye'deki o sabah kahvaltı kültürünü buradan özlemle izliyorum, almanyada bir simit bulmak için saatlerce yol gidiyorum inanır mısınız. en iyi mekanlar listelerine bakıp iç çekmek de ayrı bir dert, memlekette olsam her sabah oradaydım.
-
kahvaltı mekanı diye gittiğin yerin menüsünde 12 çeşit reçel oluyor da bir tanesi ev yapımı değil. fiyatlar da e-devlet şifresi gibi, girince bir daha çıkamıyorsun. ha bir de 'serpme' diyorlar, tabakta üç zeytin iki peynir. eskişehir'de olsam oturur evimde yaparım, en azından ne yediğimi bilirim.
-
eskiden bir simit bir çayla kurulan o sabah sofralarını özledim, şimdi her yer süslü tabaklarla dolu ama o eski samimiyet pek yok gibi.
-
ayol izmir'de kahvaltıya gitmek başlı başına bir olay biliyor musunuz, sabahın köründe kalkıp da o kadar yol gitmeye değer mi diyorum ama sonra o sıcak simit ve zeytin tabağı gelince her şeyi unutuyorum. arkadaşlarla en iyi mekanı bulmak için resmen bir keşif ekibi kurduk, her hafta yeni bir yer deniyoruz ve tabii her seferinde dönüşte kargom geldi mi diye telefona bakıyorum. en çok sevdiğim şey, masaya gelen o envai çeşit reçel ve peynir tabağının verdiği o mükemmel his.
evet abartmıyorum belki biraz, ama online alışveriş kutumdaki kozmetikler kadar kıymetli benim için bu sabah ritüeli. bu tarz keyifler insanı gerçekten ayakta tutuyor. bakınız hafta sonu planı
-
insan bazen sadece bir tabak sıcak kahvaltıya ve kimsenin bir şey sormadığı bir köşeye ihtiyaç duyuyor, en iyi mekan da sanırım o sessiz köşeyi bulabildiğin yer. kalabalıkta değil, kendi başına oturup içini ısıttığın masada güzel oluyor her şey.
-
yurt dışında yaşayan biri olarak söylüyorum, türkiye'deki kahvaltı kültürünün yerini hiçbir şey tutmuyor. burada hafta sonu kahvaltısı denince iki dilim ekmek ve bir parça peynir anlıyorlar, bizde ise masalar donatılıyor.
serpme kahvaltı kavrdıbını avrupalıya anlatmak gerçekten zor.
(bkz:
serpme kahvaltı nedir)
-
bu iş biraz da ne aradığına bakıyor, servis mi lezzet mi manzara mı; ben yine de temiz mutfak ve taze simit kokusunu öne alıyorum.
-
eskiden açık büfe denilen şey salon değil gönüldü, peyniri zeytini bir tabağa insan gibi paylaşırdık, şimdi ise her mekan birer story propsu olmuş da tabaklar senin değil sahibinin, ayol.
-
ankara'da öğrencilik yıllarımdan beri birçok yere gittim, açıkçası 'en iyi' diye tek bir yer söylemek zor şekerim, çünkü herkesin beklediği şey farklı. kimisi bol çeşit istiyor, kimisi sakin bahçe, kimisi de sadece güzel bir menemen.
iki tarafı da görelim dersek; bir tarafta serpme kahvaltıda tabakların yarım saatte geldiği, hesabın kabarık olduğu yerler var. diğer tarafta ise sade ama taze, sıcak ve samimi küçük mekânlar var. benim tavsiyem kalabalığa değil, mutfağa bakın; temiz mutfak ve güler yüz varsa, o mekân zaten kazanıyor.
(bkz:
serpme kahvaltı)