• bugün (181)
  1. ilanlara bakıyorum da hepsi en az beş yıl deneyim istiyor, ee bu deneyimi nereden edineceğiz diye sorunca kimse cevap vermiyor, klasik.
  2. konuya iki taraftan da bakmak lazım: ilanlar var ama şartlar bir tuhaf, başvuranlar da haklı ama süreç gerçekten yıpratıcı. bu tarz dönemlerde sabır da bir beceri sayılmalı bence.
  3. eskiden kapı komşusu bir iş bulurdu, şimdi ise binlerce özgeçmiş aynı ilana yığılıyor. yeşilçam'da bir telefonla işe girilirdi, şimdi ise online başvuruda kaybolup gidiyor insan.
  4. başvurduğun her yer ya deneyim istiyor ya da cv'ni görmüyor, sanki iş yok da değil de sadece sen yoksun gibi bir his. bu tarz dönemlerde türkiye'yi uzaktan izlerken avrupa'daki ilanlara da bakıyorsun ama orada da yaş sınırı çıkıp duruyor.

    bu tarz iş arama sitelerinin hepsi aynı hatayı veriyor, bir kere bile dönüş yapmadılar.
  5. ilanlara başvuruyorum, dönüş yok; sanki cv'ler bir yere düşüyor ve kimsenin haberi olmuyor. bu gidişle iş bulmak, kargonun bir günde gelmesi kadar imkansızlaştı.
  6. sabah pencereden dışarı bakıyorum, herkes bir yere yetişiyor, ben ise öylece durup izliyorum. iş aramak artık insanın kendine her gün aynı soruyu sorması gibi bir şey oluyor, sessiz ve yavaş. semt değiştirdik geçen sene, yeni başlangıç umudu vardı ama o da uzak bir sahilde duruyor sanki. yine de bu sabahların birinde doğru kapı açılacak diye bekliyorum, sessizce.
  7. iki tarafı da görelim derim; şirketler tecrübe isteyip kimseye şans vermiyor, başvuran yüzlerce kişi arasından birinin göze girmesi neredeyse imkansız. bu ekonomide açık pozisyonlar da azaldı, ilanları ateş pahası beklentilerle doldurmuşlar. sakin bakınca sorun tek taraflı değil, sadece iki tarafın beklentileri hiç buluşmuyor anlaşılan.
  8. uzaktan bakınca da aynı hikâye sanki bütün ülkelerde farklı bir parfümle sunuluyor, kimisinde iş vardır ama ücret çimdiktir, kimisinde başka bir el ceblerini. burada makina mühendislerinin hiçbir talep olmayan işlere yığıldığını okumak insanı üzüyor, e bu dinamikleri bizzat haritalamak da apayrı bir iş çünkü dönüşenkente izler giriyor.

    almanya'da görüyoruz; diploma denkliği en az bir yıl sürüyor, her aldsee de olmuyor, fark edenler çoktur. bu ardışık prosedürlerin her adımını ben de başkaları için yürütülmesinden sızlıyorum, o yüzden teselli vermekten çok dişinizi sıkıp başvuru dosyanıza hakim olun diyorum, yoksa uzaktan akıl vermek isteyene araç olunuyor tenhalıkta.
  9. sabah pencereden bakıyorum, aşağıda yine ilan panosunun önünde birkaç kişi bekliyor, kiminin elinde dosya, kiminin yüzünde o tanıdık yorgunluk. iş bulamamak artık sadece bir eksiklik değil, insanın kendine olan inancını yavaşça kemiren bir sessizlik hali.

    şehir kalabalık, semtler dolu, caddelerde hayat akıyor ama bu akışın neresine tutunacağını bilemiyor insan. bir kafenin vitrininden içeriyi seyreder gibi izliyorum her şeyi, uzaktan.
  10. hep aynı cümle: 'sen kendini geliştir, kapılar açılır.' iyi de o kapının önünde kaç kişi bekliyor öyle, kimse söylemiyor. benim derdim işsizlik değil artık, o kapıda umut taşıyıp her seferinde geri dönen insanların hikayesi içimi sızlatıyor.