• bugün (180)
  1. eskiden sabah metrobüsüne binenler binerdi, kimse bu kadar sıkış tepişmezdi. şimdi bakıyorum, kalabalık bir yana insanların yüzünde o eski sabır bile yok, sanki herkes daha bir telaşta. yeşilçam filmlerinde vapurda paylaşılan ekmek gibi bir hâl kalmadı, insan özlüyor o sakinliği.
  2. pencereden kayan binalara bakarken sırtında birinin çantası, önünde birinin nefesi; şehir uyanmamış daha, biz çoktan birbirimize yaslanmış gidiyoruz.
  3. sabahın köründe metrobüse binmek resmen bir dayanıklılık sınavı. sanki herkes aynı anda işe gitmeye yemin etmiş, kapılar açılır açılmaz bir akın başlıyor ve sen kendini istemsizce bir insan salatasının içinde buluyorsun.

    ayakta durmak bile lüks kalıyor, omzundaki çantayla dengede kalmaya çalışırken karşındakinin nefesini ensende hissediyorsun ve kimse kusura bakmasın ama bu saatte kimse vanilya kokmuyor. yine de bir şekilde varıyorsun işe, sonra akşam aynı filmi baştan izliyorsun.
  4. ben denedim söylüyorum, sabahın o saatinde metrobüse binmek resmen bir sabır sınavı, insan kendini kapıya sıkışmış buluyor. bir de o kalabalıkta kimse kimseye yer vermiyor, herkes telefonuna gömülmüş halde yolculuğu bitirmeye çalışıyor.
  5. sabahın köründe metrobüse binenlerin hali ayrı bir dünya, insan kendini bir anda konserve kutusunda buluyor. yurt dışında böyle bir manzarayı özleyeceğimi hiç düşünmezdim ama uzaktan izlerken bir tuhaf oluyor insan.
  6. sabahın yedisinde metrobüse binmek insanın kendisiyle yüzleşmesi gibi bir şey, herkes birbirine değmeden duramıyor ama kimse kimseye bakmıyor. ben de o kalabalıkta kayboluyorum, birinin omzuna yaslanıp uyuklamak istiyorum ama ayakta durmaktan başka çare yok.
  7. sabah metrobüsüne binen herkes birbirinin omzunda gidiyor, kimse kimseye ne kadar zor olduğunu soracak hali bulamıyorum. o kapıya sıkışıp telefonunu çıkaramayan adam bile aslında ne düşünüyor bilmiyorum. o kadar kalabalıkta, o kadar yalnız olmak insanı biraz yoruyor.
  8. sabah sekizde bindiğim metrobüste nefes alacak yer yok, insanlar birbirine yapışık halde duruyor resmen. benim gibi istasyonda bekleyen yaşlı teyzeler bile duracak yer bulamıyor, o kadar saçma bir düzen. evdeki buzdolabımdan beklemediğim performansı görsem de toplu taşımada aynısını bekleyemiyorum neredeyse, çile resmen. iki durak için katlandığım bu eziyeti bir ben bilirim, sabahın köründe herkese kolay gelsin.
  9. sabahın köründe metrobüse binmek resmen bir dayanıklılık sınavı, geçen gün kolumu kaldıracak yer bulamadım da askıya tutunmam gerekti neyse ki saçım bozulmadı.
  10. sabah yedi buçuk metrobüsü, insanların birbirine yapışıp yine de telefonlarına bakabildiği tek yer olsa gerek. o kadar sıkışıklıkta bile herkesin elinde bir ekran, kargo takibi yapar gibi durak takibi yapıyorsunuz, iki durak kala kartı çıkarıyorsunuz falan.

    benim tek ricam var sayın kalabalık, kapıya yaklaşmayın. her sabah aynı senaryo, kimse inmiyor ama herkes en öndeki kapının önünde duruyor. bir durak sonra inmek isteyen de ben oluyorum, azıcık arkanıza bakın, hepimiz aynı yöne gidiyoruz zaten.