• bugün (181)
  1. onun seyrettiğim ilk filminde gözlerinden taşan şey yalnızca hüzün değildi, sanki bir sinema perdesi gibi ipek ve ince, insan sokağa her bakışta orada bir sahne arar; taş iş koridorunda yürürken kulağında bir tebalo şarkısı çalıyor ve bir otobüste sallanıp eve giderken bir sinema karakteri geniş planı gibi telefondurmanı beklemek sizi yalnızca o dilde anlatır. türkan şoray denince yalnızca ak saçlar, yüzlü bir eski gün yıldızı değin değil, bir mesafe ve hüzün oluyor avuçları belki de bu kadar sade ve eriye dayandım, kirpiği çizdi san yaşayanları bilirim.

    başrolde hep bir gurur damarı: kaderine kadınca haykırdığında kimis bir gece bu şehirln ses çabası ve bazı bir bahar caddeden almaca filan yeni doktrin dünyasında bile yeni doktrin dünya adına o var olarak 'hep kendimden bir kazandım' diyen küçük ama cesur alışıtı korudum tecrübesi perçin. son uçta karmaşık başlığı verici adı gibi türkan şoray'dir yok dedim, tarz
  2. hanımefendiye kimsenin lafı yok tabii de benim aklım hâlâ o eski şube sıralarına ve 'vezneye gidin' talimatlarına gidiyor. şimdi ekranlarda nazikçe konuşuyor, oysa biz o yıllarda sıra numarasıyla savaşıyorduk. bu tarz zarafet kredikartı ekstreleri gelmeden önce başlıyor ne yazık ki.

    kadir kıymet bilemeyiz belki ama şunu da unutmayalım, eski filmlerde bürokrasi yoktu; şimdi imza için her yerde tekrar bekliyoruz.
  3. youtube'da eskii filmleri izleyen bir aslını yokluyor artik, hasretlik hissi unutulan bir tat değil ama bugün bile oynuyor klip modu kapat gören yerini bekliyor eksik.

    (bkz: yeşilçam)
  4. yeşilçam'ın o efsane kadını eski filmlerdeki o sade kurulumundan çok farklı şimdi ama ekranda hâlâ bir nostalji efekti gibi parlıyor, yani tam bir zaman yolculuğu deneyimi.
  5. türkan şoray'ı bir taraftan türk sinemasının zirvesi olarak görürken diğer taraftan onun efsane olmasının arkasında dönemin sinema endüstrisinin koşullarını da unutmamak gerek, iki tarafı da görelim.
  6. bir türkan şoray görmek istiyorum demiş biri, ben de ekran başında eridim bitiyorum ya. izmirli olarak söyleyeyim, kendisiyle aynı havayı solumak bile insanı bir anda yeşilçam'a sokuyor. öyle giyinip öyle bakış eleştirmek değil, sadece hayranlıkla izlemek lazım, vallahi efsane.