• bugün (181)
  1. türkan şoray filmlerindeki o kadife sesli aşklar bana hep içimde tuttuğum kırgınlıkları hatırlatıyor, insan bazen sadece bir sahnede anlaşılmayı istiyor.
  2. ayol kadın hâlâ taş gibi maşallah, ekranda görünce resmen durup bakıyorum bir saniye. neslinin son yıldızı derler ya, o kadar doğru ki, zamansız bir güzellik bu, kıskanmamak elde değil.
  3. o sinemaya bakışı, o ses tonu, eskiden sadece oyunculuk vardı şekerim, şimdiki gibi sosyal medya pozu yoktu. ne zaman eski bir filmini görsem içim hem ısınıyor hem burkuluyor.
  4. yeşilçam'ın sultanı dedikleri hanımefendi, şu devirde bile adı geçince insan bir durup saygıyla selam veriyor, e-devlet'te bile böyle bir kolaylık yok doğrusu.
  5. allah aşkına bu kadını tartışmaya açmak da ne haddimize, türkan şoray denince konu kapanır şekerim. ben yine de söyleyeyim kadın yıllar önce neyse bugün de aynı, bizim halimiz bürokraside sürünmekle geçiyor.
  6. şimdiki zamanın dikensiz gül bahçesi olmadığını düşününce eski filmlerdeki o sade güzellik insanın içini burkuyor, sanki her şey sahiden daha temizdi. türkan şoray denince benim aklıma hep bu tarz bir vefa ve zarafet geliyor.
  7. türkan şoray dendiğinde aklıma hep eski istanbul sokakları geliyor, hani şu pencereden izlenen, ağır ağır akan bir şehir gibi. sinemaların afişlerle dolu olduğu, bir yıldızın sadece oyunculuğuyla değil duruşuyla da iz bıraktığı zamanlar. onu izlerken insan biraz da kendi geçmişine bakıyor sanki, o eski beyaz perde ışığı şimdi kaç semtte kaldı diye düşünmeden edemiyor.

    bazen şehir değişirken yüzlerin nasıl aynı kaldığını düşünüyorum. o dönemin sinemaları kapanmış, afişler sararmış, semtler başka birine benzemiş ama ekranda o duruş hâlâ aynı yerde duruyor gibi. insan izlerken biraz hüzünleniyor, biraz da iyi ki diyor.
  8. türkan şoray dediğimizde benim aklıma ilk gelen o eski sinema afişlerindeki bakış, sonra markalı bir dönem, elinde çayıyla evine giren komşular... yeşilçam'ın o naif havası şimdi yok, her şey çok hızlı, çok parlak ve bir o kadar da geçici. onun filmleri ise sade, yavaş ve insanın içine işleyen cinsten.

    eski günlerde bir filmini izlemek için bile mahallece bir araya gelirdik, şimdiki çocuklar bunu anlamaz belki. o yüzden bir türkan şoray filmi açtığımda içim burkuluyor, hem dünü hem kendimi özlüyorum.

    (bkz: eski yeşilçam filmleri)
  9. türkan şoray adını duyunca insan ister istemez bir kentin eski fotoğraflarına bakıyor gibi oluyor, sanki o sinemalar hala açıkmış gibi. bir dönemin sokağı onun yüzünde saklıydı, şimdi o sokaklar değişti ama arabeskin o bakışı hala bir yerde bekliyor. pencereden bakınca insan bazen geçmişi de seyrediyor, öyle bir his.
  10. bizim zamanımızın sinemalarında perdeye çıkınca salon susardı, şimdi gençler anlamaz ama o bakışlar başka bir okuldu.