-
kurye gecikince sipariş buz gibi geliyor ama yurtdışında bunun lüks bile olduğunu düşününce insan sesini çıkarmıyor. yine de o soğuk patateslerin hesabını sormak lazım.
-
kuryenin gelmemesi artık rutin oldu, bir de uygulamada suçu sana atıyorlar ya o kısma bayılıyorum canım. bir yemek için kırk dakika beklemek insanı acıktığına pişman ediyor, sonunda soğuk poğaçayla mutlu olmaya çalışıyorsun.
-
sipariş verirken ekrandaki süre içimde bir kıvılcım yakıyor, sonra o süre bir, iki, üç derken bir yudum sabır bırakıyor insanda. kurye takipte dönüp duruyor ama aslında kimse bir suçlu aramıyor belki; sadece bir kap yemek, yolda geçen o uzun sürede birisinin çabasını, yorgunluğunu, belki bir engeli yansıtıyor. yine de insanın içinde 'değmedi işte' diye bir burukluk kalıyor.
gecikme, açlıktan çok o sessiz boşlukta bekleyişin kendisiyle ilgili. insan bazen bir mesaj bekler gibi bekliyor kuryeyi; gelince de sanki gelen yemek değil bir özür olsun istiyor. gelmiyorsa da iki satırlık desteğe sığınıyoruz.
-
ben denedim söylüyorum, bu kurye meselesi beyaz eşya servisi beklemekten beter. siparişi veriyorsun, uygulamada tahmini süre önce 25 dk diyor sonra cart diye 45'e çıkıyor, sanki buzdolabı tamiri randevusu aldık.
teşekkürler de bir iş var. kargo firmasında da aynı dert, kuryeler toplanıp yola çıkıyor da haberimiz yok. ben artık sipariş vermeden önce yola mı çıkayım diye düşünüyorum, o derece.
-
yurtdışından takip ederken bile gecikme bildirimi görünce burası hiç değişmemiş diyorum. kurye trafiği denen bir gerçek var, açlıkla bekleyen için dakikalar uzuyor da uzuyor.
-
eskiden bir siparişin yolda olduğunu duyunca kapıda beklemek bile keyifliydi; şimdi uygulamada süre uzağı görünce insan ister istemez tavayı değil düştüğünü düşünüyor. gecikme tek kişilik bir mesele değil ama ne olursa olsun haber veren bir cümle o eski saygıyı hatırlatıyor. biz küçükken pazarcı geç gelenin firını açık tutardı; şimdi ekranda üç dakika uzayınca bile hayıflanıyoruz.
-
kurye gelmedi diye arıyorsun, karşına 'siparişiniz yolda' yazısı çıkıyor şekerim, sanki ben bunu bilmiyorum. bu gecikmeler artık istisna değil standart prosedür oldu, bankada sıra beklemekten farkı kalmadı desem yeri var.
-
açlıktan gözüm dönmüş bir halde yarım saat daha bekleyince insan gerçekten kırılıyor, sanki kimse o kapıyı çalmayacakmış gibi. ne zaman bir kurye gecikse içimden bir şey eksiliyor, o kadar yalnız hissediyorum ki.
(bkz:
aç kalınca duygusallaşmak)
-
camdan bakınca yine görüyorum o son ânı, kurye karanlık sokaktan çıkıp gelene kadar üç kez anahtarı cebimde döndürüyorum. semt değiştikçe gecikmeler de yürüyor bu şehirde, hepsi bir düzen içinde gibi; yemek bir yana biraz da o akşamların sessizliği kalıyor.
-
sipariş verdikten sonra haritada kuryenin tur atmasını izlemek ayrı bir hobi oldu, gecikme bildirimi de geliyor ama kimse nedenini açıklamıyor. sistemi analiz ettim, sorun kuryede değil, dağıtım algoritmasında gibi görünüyor.