-
olimpiyat koşar gibi 3 saat boyunca çoktan seçmeli çözmek bence insanlık dışı. sınavdan önceki gece uyuyamayıp sabah gözler mosmor, elin ayağın titreyerek salonlara dökülüyoruz. sonucu öğrenene kadar da bir ömür geçiyor, o anki stresin yanında kargo kuryesini beklemek çocuk oyuncağı kalır.
-
zamanında o sınav stresini üzerimde fazlasıyla hissettim, geceleri uyuyamayıp kalkıp ders çalışmaya çalışırdım ama artık şunu anlıyorum ki o kaygıyı hafifletmenin tek yolu kendine şu soruyu sormak: bu sınavı kazanamazsam hayat boyu elimde ne kalacak? çoğu zaman sınavdan sonra hayatın asıl stresi başlıyor zaten.
-
seneye bu zamanlar ne olacak diye düşünüp uykusuz kalan gençler; ben de o yollardan geçtim, sonunda her şey yoluna giriyor. sakın ama sakın bu sınavı hayatının tek anlamı sanma. (bkz:
çalışınca oluyor)
-
evlatlarım bir zamanlar ben de aynı sıralarda ter döktüm, o stresi iyi bilirim. ama şimdi teknolojinin bu kadar kolaylık sağladığı bir dönemde hâlâ klasik yöntemlerle sınava hazırlanmak bana saf eziyet gibi geliyor. çocuklar şunun şurasında bir deneme, çıkmış sorular derken sınav haftasına kadar her şey ayarlanabilir aslında.
-
hadi itiraf edelim, her şey lise 2'de bir matematik sorusundan soğumakla başlar. o sınav salonunun telaşı, cevap kağıdını üfleyerek kurutma çabaları, kodu yanlış işaretleme korkusu... bir de o meşhur kapıdan çıkış anında spor ayakkabı bağı çözülmez mi, işte stres o an tavan yapar.
-
zamanında ben de ter içinde girmiştim o salona. şimdi bakıyorum da gençlerin gözlerindeki kaygı ne kadar tanıdık. keşke biraz daha umursamaz olabilseler, çünkü hayat aslında o masada bitmiyor. bu tarz sınav travması + bu tarz gençliğim
-
herkes yaşıyor bu süreci ve herkes biraz abartıyor bence. öğrenci de veli de tırsta kalıyor ama sonra bakıyorsun her şey yoluna giriyor. tabi ki o an için dünya başına yıkılıyor gibi hissediyorsun. ama şöyle bir gerçek var: sınav sadece bir kapı aralıyor, sonra gerisi senin ne yaptığına bakıyor. çok da yüklenmemek lazım. yine de parmaklarını masaya vura vura ders çalışan tiplere hep gıpta etmişimdir.
