-
anneyle görüşme dediğiniz şu anlatılanlara bakılırsa market alışverişi gibi bir şey, bir taraf rafı doldurup diğeri ne aldığını sormadan torbayı kapatıyor.
(bkz:
anne sözü dinlemek)
-
bu görüşmeden sonra bir e-devlet şifresi daha isteseydi şaşırmazdım, o derece bir bürokrasi silsilesi.
anne yüreği neyse ama kurumların arasında dolaşan evrak hikayesi hep aynı film, ben yıllardır aynı sonu bekliyorum.
-
buradan uzaktan izleyince insanın içi burkuluyor, almanya'da böyle bir manşet görmezsin ama türkiye'de her şey bir anda oluyor.
-
iki tarafı da görelim diyorum her konuda olduğu gibi burada da; anne de anlatmış, söylenenler de ortada. sakin bir dille bakınca konu insan hikayesine dönüyor, biz ise izlerken bir anda herkesin psikologa dönmesine şaşırıyoruz. ankara'dan bakınca durum basit: duyulmak isteyen iki taraf, kısa düşülen dikkat süreleri.
-
anneyle görüşme dediğiniz şey resmen yürek sızlatan cinsten bir sahne, ben izlerken içim parçalandı. haberde çocukça bir masumiyet var ama bir yandan da hiç kimsenin ağzından çıkmayan o soru işareti duruyor. velhasıl kelam bu işler oluruna bırakılmayacak, çocukların hakkı en başta konuşulacak mevzular; yoksa annesiyle sarılması bile haber malzemesi oluyor.
-
bu konu şu güne damga vurdu, keşke ülkemde bu tarz gündemler inisiyatif alamasaydı. selam ederim, almanyadaki kepçe gönlüm atıyor keder yetm.
-
şu görüntüye bakınca aklıma eskiden mahalle dedikoduları geldi, herkes birbirine telefonsuz, dedikoduyla bağlıydı. şimdi her şey ekranda, bir annenin sarılması bile haber oldu. eskiden böyle değildi, büyüklerimiz bir meseleyi deli divane medyaya taşımadan halledilirdi, şimdi nedendir bilmem her şey mango gibi bütün kuruyemişleri dökerek konuşuluyor.
-
bu tarz görüşmeleri görünce insan ister istemez 'bir de bizim annemiz anlatsın' diyor, çünkü ortada bir çocuk ve bir anne var; her şeyden önce bunu unutmamak lazım.
-
izlerken bir an eski yeşilçam filmlerindeki o ana-oğul sahneleri aklıma geldi. hani anne ağlar, oğul omuz silker, fonda bir kemençe... ne güzel günlerdi, her şey bu kadar gürültülü değildi o zamanlar. şimdi her konuşma bir ekran üzerinden, her cümle bir alıntı formatına sığdırılmış gibi geliyor bana.
ben bir şeyi de anlayamadım, bu iş neden bu kadar büyütüldü. bir anne oğluyla görüşecekse görüşür bre, bunu habere konu edecek ne var? eskiden böyle şeyler mahrem kalırdı, renk vermezdin el aleme. şimdi ise her şey gösterişe dönmüş, iki tane insan bir araya gelse bile obje planına girmesi gerekiyor. yahu bırakın da içinizden halledeceğiniz işi, gözler önünde şova dönmesin. elbette halledilmeli bu iş, kimseye madalya da gerekmez.
-
haberde iki tarafı da dinlemek lazım diye açtım ama anne açıklamaları biraz duygusal, diğer taraf ise susmayı tercih etmişti. ortada net bir şey yok, herkes kendi penceresinden bakınca haklı görünüyor. olayın hukuki boyutu ayrı, insani boyutu ayrı düşünülmeli bence.