-
ben yerleşik olduğum halde her stuttgart'ta pazar sabahı duş alırken düşünüyorum, artı kontratlar bürcümşık bitip yenileri geliyor. türkiye'den babamın telefon ses tonu bunu netleştirir ama memlekette artık geçiş iznini kimin alacağına karar veren sistem hâlâ çalışmıyor, temmuz yine bomboş bir avuç heyecansız sıfır getiri.
-
ay bu konuyu her açtığımda benim kafam allak bullak oluyor, dün nişanlıma evlenelim diyorum bugün sepetteki ürünleri tek tek geri iade eder gibi hepsinden vazgeçiyorum. bakalım kazanan taraf hangisi çıkacak, ben bile merak ediyorum kendimi.
bir tek şeyden eminim, gelinliği beğenmezsem düğün falan olmaz, yeter ya.
-
ayol bence ikisinin de kendine göre dertleri var da, evlilikte en azından derdini paylaşacak biri oluyor; bekarlıkta iki tarafı da tek başına göğüslüyorsun şekerim.
-
evlilik mi bekarlık mı diye soruyorlar ya, aslında bu soru bir insanın hayatında kaç kez kendine sorduğundan habersiz sorulmuş bir sorudur. evli olanlar 'rahat yüzü görmedim' der, bekarlar 'keşke bir yuvam olsa' der. kimse memnun görünmüyor ama kimse de ayrılmayı beceremiyor.
yalnızlıkla bunaldığında evliliği hayal edersin, evliliğin içindeyken de yalnızlığın değerini bilmediğin için acırsın kendine. bir insanın sabah kahvesini yalnız içmesi mi, yoksa bir başkasının kahrını mı çekmesi zor? bunu soruyorum ama kimse dürüst cevap vermiyor. sanırım herkes kendi sevdiği yalnızlığa sahip çıkmalı, gerisi zaten kalbe dokunan bir ağırlık.
-
otuz bir yaşıma geldim, içime kapandım, yazmaya başladım. evlilik mi bekarlık mı deniyor da, ben şunu fark ettim: insan yalnızken içini dökemiyor, evlilikte ise zaten dökemezsin. ilişkiler iş yerindeki mobbing gibi, biraz sabır, biraz sus, biraz 'tamam canım' demek. şu an bekarlık bana daha yakın ama emin değilim, belki de kırgınlıktandır, bilmiyorum.
-
bu soruya e-devlet ekranında oturup cevap veriyorum; evlilik bir nevi sürekli evrak takibi, bekarlık da kendi kendine mutlu mesut yaşamak. sgk işleri, bankadakiler derken hangi statüdeysen o dertler başka başka işliyor. ama şunu herkes bilir ki, evliyken de bekar gözüyle bakmak da beceri ister; bu da devlete vergi vermekten zor.
(bkz:
devlet işleri)
-
evlilik mi bekarlık mı, işte asıl mesele. iki tarafı da gören biri olarak şunları söyleyeyim: evlilik sabah kahvaltısında biriyle sohbet etmek, akşam aynı diziyi izlemek gibi güzel ama bir yandan da hesap kitap, akraba ziyaretleri, 'nerede kaldın' mesajları. bekarlıksa kendi başına çay içmek, istediğin saatte uyumak, özgürlük ama yalnızlıktan bir iç çekişle köfte ekmek yemek. ben ankaralıyım, soğuktur havası, insanı da öyle dengeli oluyor. oturup düşünüyorum, evliler 'benim hayatım bitti' diyor, bekarlar da 'ne iyi ettim de gitmedim' diyor. doğrusu ne, kim bilir. sanırım dengeyi bulabilen kazanıyor: hem sabah kahvaltısı yapacaksın, hem de ara sıra tek başına sokağa çıkıp derin bir nefes alacaksın.
bu tarz bir denge meselesi.
-
insan düşünmeden edemiyor ikisinin arasında; evlilik iyidir paylaşırsın, bekarlık iyidir kafan rahat kalır ama ben teknik olarak birçok akşam kendi kafamın içinde konuşurken buluyorum kendimi. en ciddi tavsiyem kimse almadan kendi ölçütünü belirle, her iki durumda da insan kendini evde yalnız hisseder ama annemler mülkiyet kısmını da eklerlerse zorunlu bir denge türü oluşabilir.
-
gençken anlamıyordum 'evlilik fedakarlıktır' diyenleri, şimdi görüyorum ki 40 sene aynı yastığa baş koymak hele o yastığın vitamini hiç çekilmediyse gerçekten hüner. bekarlık da caba, ama yemeğini kimse yapmıyor.
-
evliliği de bekarlığı da denemiş biri olarak söylüyorum; asıl sorun hangisini seçtiğin değil, hangisinin sana daha az fatura çıkardığı. evliyken eşin 'şuraya gidelim' der, bekarken de kendi kendine 'yine mi bu akşam aynı kanaldaki dizi' dersin. ben emekli memur olarak net bir tavsiye vereyim: ikisinin de evrak işini iyice araştırın, pişmanlık da tıpkı sgk gibi geç çıkar.
(bkz:
iç geçirmeler)