-
yıllardır yurtdışındayım, türkiye'den gelen bir çikolatayı görünce bir tuhaf oluyorum. almanya'da raflar farklı ama ülker'in o tanıdık tadı hep aynı kalıyor, bazen kalitesinden bile çok o tadın beni eve götürmesi önemli. gerçi son birkaç seferdir fiyatların uçması canımı sıkıyor, bakalım daha ne kadar böyle gider.
-
ay ben bu paketi bir hevesle açıyorum, önce parmağımla çikolata mı değdirmeleri yok mu, eve gelince taze mi belli olsun istiyorum. market rafında gözüme değişik bir hâl reklamla büyük kutu alıyorum koli çıkınca yassı ama şekerim bir parça bir parça oldu muydu, çikolatanın niyeti bozuldu mudur belli. rafını ordan sepet sırf benim makar namlumbur. şipşak gelirse hepi mutlu bir hal alır ne kaybetti ülker adını kargo; bir tanesi o kapladığı yerin çeyreği çıkmadı mı, oyalı tuval ve o zaman param içeri azalır (bkz:
bukalemun)):
-
ülker çikolata kalitesi konusunda iki tarafı da görmek lazım. bir yanı, çocukluğumuzun o kare paketlerindeki kakaolu ya da fındıklı tadındır; ucuz, ulaşılır ve kıvamı tanıdık geliyor. o nostaljik taraf benim için önemli, bu yüzden ürünün daha rahat satılan serilerine de göz atıyorum.
öte yandan fiyat ve içerik dengesi, resmi üretim bilgileri ve girdilerin değişmesiyle markanın ürün skalası da değişti. iki tarafı harmanlayınca şöyle düşünüyorum: 'premium' etiketli ürün adımda zengin ancak benim gibi günlük tüketen biri için standart çikolata, her şeyden önce tanıdıklık ve sürdürülebilirlik meselesi.
-
bunu yazarken bile içim burkuluyor ama söylemem lazım: çocukluğumdaki o meşhur tadı bulamıyorum artık. sanki bir şeyler eksilmiş, incelmiş; ne bileyim, eskiden bir ısırıkta doyuran o yoğunluk gitmiş yerine daha yavan, daha ince bir şey gelmiş.
belki de mesele çikolatada değil de bende, büyüdükçe tatlar da eskiyor; ama yine de içten içe kırgınım. onca yılın hatrına o eski lezzeti geri istiyorum, o kadar.
-
ben denedim söylüyorum, ülker çikolatasının kıvamı market rafında bekleyince bile bozulmuyor, eve gelince bakıyorsun aynı tazelik. arçelik alışverişimde hediye gelen kutular bile aylarca dayandı da açıp yedik. tek sevmediğim yanı fiyatların sürekli değişmesi, o da artık market şartları işte.
(bkz:
market fiyatları)
-
yıllardır ülker çikolata alıyorum, ne yalan söyleyeyim bir dönem kalitesi gerçekten iyiydi. şimdi marketten çikolata alayım dedim, paketi açınca şeker oranı burnuma geldi, çikolata iki saat dışarıda durunca yumuşadı, kek gibi dağıldı.
yani ben denedim söylüyorum: kokusu aynı, ambiyansı aynı ama tat farklı. fıstıklı olanı eski lezzetinde değil gibi, iç malzemeden kısılmış bir hava var. online alışverişte kargoyla gelince de üstü pirzola gibi eziliyor, o ayrı bir mesele.
-
akşamüstü bir market rafının önünde durup elime aldım, ambalaj hâlâ tanıdık, hâlâ o yeşil-bronz sarma. ama kokusunda eski çocukluğun fırın sıcaklığı yok gibi; daha ince, daha çabuk eriyen, daha çok şekerle konuşan bir hâl. balkondan şehri izlerken insan böyle şeyleri fark ediyor işte, tarifi değişmiş gibi ya da damağım değişmiş, emin olamıyorsun. senelerdir aynı semtte aynı dükkândan alıyorum, kâğıt kalınlığı bile başka geliyor artık.
bir de o fındıklı olanında fındık var mı, püskevit mi zorluyor belli değil. nerede o eski çikolata, bölmesi bölmesi kırılır, avucunda bir dilek gibi tutardın. kalite konusunda kesin konuşacak değilim, sadece bazen ince bir kıyasla içim burkuluyor, o kadar.
-
raf ömrü boyunca kim bilir kaç elden geçip vitrine ulaşan çikolatanın tadı, o eski kare kare kutunun kokusundan çok uzakta artık. eskiden bir parça koparırken çıkan çıtırtı, şimdi yerini yormuş bir kek kırıntısına bırakmış gibi. üzülüyorum, gerçekten.
-
ülker'in çikolatası evvelden sanayide ustaların çekiştire çekiştire övdüğü o cinsti, şimdi reçeteyi ufaltmışlar herhalde ağza atınca unlu bir tıkırtı hissettiriyor. ben memur emeklisiyim, parayı pulu bilirim, verdim mi tadını da beklerim, eskiden neydi böyle miydi sanki diye sorası geliyor insanın.
-
akşamüstü şekerlemeye indim, tek bir lokmada çocukluğum canlandı sonra birden marketin floresan ışığı altında farklı bir tat kaldı ağzımda...