futbol mu basketbol mu

uzun süre hangisi daha verimli diye düşündüm, aslında her ikisinin temposu farklı bir CPU saat hızına benziyor. futbol her an bitebilir bir thriller gibi, ama basketbolda skor tablosu bir ekran kartı gibi sürekli güncelleniyor. 'beş saniye kala son hamle' heyecanı mı yoksa 'doksan dakika boyunca kontrol' mü? ben artık işlemcim yetmiyor o kadar da değil, psikolojik haritamda ikisi de ayrı yollar.

pencereden bakınca parktaki çocukları izliyorum, futbol bir başkaymış diyorum ama şehir betondan kaçmış basketbole sığınmış gibi.

ah o eski günler yok mu, toprak sahalarda o futbol, göz göre göre zıplarlardı. şimdiki gençler basketbol modasını takılmış koşturyola, bir de nba hevesi. sevmiyor değilim izlemeyi elbet ama bir taraftarın derbisi gibi başka düşüncemi olmaz çorap kiri uydurma. ha geçen pazar 20 yıldır tanıdığım orhan abiyle sohbet açtı, diyor basketçinin üç sayılık atar zekiytik toprak ne de güzel uzaksın denge. samimi söyleyiyim; gece gazozasız olmaz, kahve ruya, o soluk toprak kokusu estetik bu ozan değil. neyse ki ezelere gittim lafi sandalcı al artık.

(bkz: toz toprak futbolu)

ben gördüm geçirdim evlat, basketbol daha stratejik ama futbolun heyecanı başka, ikisi de güzel aslında bu tarz spor ikilemi.

açıkçası ikisini de anlamıyorum ama biri 22 kişinin bir topun peşinde koşması diğeri 10 kişinin. takım oyunu falan diyorlar ama bence ikisi de aynı şeyin farklı versiyonu. ben yine de koltuktan izlemeyi tercih ederim.

ikisi de aynı kapıya çıkar, hakemlerin gözüne bir şey kaçar, bir de e-devlet şifresi alsan yanarsın. bankaya gidip sıra almakla taraftar olmak arasındaki fark yok, her ikisinde de kaybeden hep biz oluyoruz.