tüp bebek deneyimleri

yurtdışında bu işler bizdekinden çok daha farklı işliyor, alma'da da hollanda'da da süreç çok daha insancıl ve sabırlı ilerliyor; buradan izlerken insanların yaşadığı stresi anlamak zor değil.

türkiye'den uzakta yaşayan biri olarak konuyu duyunca ister istemez başkaymış ülkemizdeki yol. burada avrupa'da işler daha sistemli, devlet destekleri var ama bir o kadar da soğuk ilerliyor. süreç uzun, her seferinde 'derik mi etti' gibi bir dizi test, bekleme ve sonuç bekleme süreci var. gözünüzü karartmak artık şart ya.

ünlene de onlar aşaması söyleyecek çok söz var ama söylenene bakınca bazıları çok umutlu, bazıları kırılgın hissediyor. ama her laboratuvar ziyaretimde birileriyle 'olmadı bu ay' diyerek yanaklarını yıkayıp çıkıyor. yıkılıp çıkmak değil davayla kalkabilmek asıl olan bence.

kimsenin bilmediği bir gönül fırtınası var bu süreçte, merak ettiğim herkesin sesli söylemeye hakkı var. n'olursa olsun, umut tarafında dursun ettiğin emeklerinin karşılığı.

(bkz: umut beslemek yorucudur)

çocuklarımı bu yolla kucağıma aldım, sabır ve inanç bu işin temel taşı. hastane koridorlarında geçen o günler evde baktığınız bir çiçeğin sulanmasını beklemek gibiydi. sonuçta ne tıbbın ne de umudun sınırı yok. bu tarz konular bilinçli olmayı ve doğru bilgiyi bir başucu kitabı gibi takip etmeyi gerektirir.

bu süreç insanın içini olduğu gibi döküyor resmen. o iğnelerin acısı değil can sıkan, beklemek. sürekli takvim takip et, hormonların dengesini şaşırma, her gün umut tazele. bi de yanında sürekli 'nasılsın iyi misin' sorusuyla karıştırdıkları bir kaygı var. aslında kimse iyi hissetmiyor, herkes aynı derdi çekiyor. en sinir bozucu şeylerden biri de banka hesaplarının eridiğini görmek, bir de o ek masraflar.

herkes 'sakin ol' diyor ama o bekleyiş, o umut, o hayal kırıklıkları insanın içini acıtıyor. kimse anlamaz, anlatmak da yormuyor değil.

sgk'nın ödeme kalemlerini araştırmak ayrı dert devlet hastanesi sırası ayrı dert gerçekten sabır isteyen bir süreç.

sürecin her adımı başlı başına bir yazılım güncellemesi kadar sinir bozucu, ama nihayetinde bazen güncelleme bile başarısız olabiliyor.

bu süreç hem psikolojik hem fiziksel olarak zorlayıcı olsa da, sonuçta aile olma hayali her şeye değer. iki tarafı da görerek söylüyorum: destek almak çok önemli.

bu süreci iki tarafın gözünden de görmek istedim, herkesin hikayesi bambaşka. bazı arkadaşlarım ilk denemede mucize yaşarken, bazıları her seferinde yeniden başlıyor. doktor tercihi de çok önemli, her kliniğin yaklaşımı farklı, bu yüzden araştırma yapmadan adım atmamak gerekli.

deneyenlerin anlattıklarına göre psikolojik hazırlık en kritik adım, çoğu insan bunu hafife alıyormuş. (bkz: iki tarafı da gören gözlemci)

geçenlerde bir yeğenim bu süreci yaşadı, ailecek hep tedirgindik. eski zamanlarda böyle şeyler yoktu, doktor ne derse oydu; şimdi herkes birbirine akıl veriyor. sürecin maddi ve manevi yükü gerçekten ağır, yıpranmamak elde değil. ama sonuç başarılı olunca dünyalar sizin oluyor. yine de, güvenilir bir merkez bulmak şart, yoksa boşa kürek çekmiş olursunuz.