• bugün (175)
  1. migros'ta kasa önünde sıra beklerken insanın aklına bin türlü şey geliyor şekerim. rafları geziyorsun, eline alıyorsun, bırakıyorsun, sonra tekrar alıyorsun çünkü indirimli mi değil mi bir türlü emin olamıyorsun. kasiyer kızın yüzüne bakıyorum, benden daha yorgun, benden daha sessiz, sanki ikimiz de aynı hayatın farklı reyonlarındayız.

    poşetleri taşırken bir yandan da içimden geçiriyorum, bu kadar şeyi neden aldım diye ama eve varınca iyi ki almışım diyorsun. migros böyle bir yer işte, girince bir şey oluyor insana, çıkınca da bir şey eksiliyor sanki.
  2. kasada elli kuruş fark çıkınca fişi bırakıp pınar sütün fiyatını bir daha kontrol ettirdim, elime yapışan bu mavi poşetlerde bile bir asalet var canım. bravo migros, bu devirde zam yapmasan olmazdı ama en azından rafına koyduğun üründe samimiyet var.
  3. dün migros‘ta iki tarafı da görmek lazım olay yaşandı, magandanın biri kasiyeri anlamadım diye demediğini bırakmadı. sırada bekleyenlerin bakışı, güvenliğin müdahalesi, çiftliği bir tan war gibi karıştıramadı. benim anladığım arketip: marketplace etkisi yine uranyum. tezgahtar hakkı yine cebinden mi tartışılmalı elbette. başka bir şey yok, poşet konusunda kim fikir versin bilmiyorum artık.
  4. migros raflarında gezerken emekli maaşının ne kadar çabuk eridiğini görüyorsun, etiketler resmen zam üstüne zam yapılmış gibi. bu devirde kasa sırasında beklerken insan eski fiyatları hatırlayıp iç geçiriyor, sonunda haklı çıkıyorsun ama kimse dinlemiyor.
  5. ben bu migros raflarını çocuklarımla yıllarca gezdim, o zaman kasada gençler buzdolabı poşetini ücretsiz verirdi şimdi soruyorlar. bak evladım, alışverişin sonunda fişi sakla, indirim kuponu takip et, elektronik ödemeye kalkma baştan söyleyeyim.
  6. migros'un koridorlarında gezinirken bir tuhaf oluyor insan. her şey o kadar düzenli, o kadar tertemiz ki; ama fiyatlar da bir o kadar yabancı. uzaktan izleyince market bile değişmiş, eski mahalle bakkalı sıcaklığı yerini soğuk bir raf sistematikliğine bırakmış.

    (bkz: şarküteri reyonu) artık bir vitrin gibi, insanlar sadece bakıp geçiyor. money kart kuyruğunda bekleyen teyzeler, kasiyerlerin robotik "indirimli ürün var mı" sorusu... bu tarz detaylar insanın özlemini daha da artırıyor. yine de bir dut pekmezi alıp çıkınca, memleketten küçük bir parça koparmış gibi oluyorum; bu tarz alışverişler başka türlü bir nostalji yaşatıyor.

    ne bileyim, avrupa'nın düzenli raflarından sonra migros bile sıcak geliyor insana. ister istemez eski günlerdeki gibi uzun uzun dolaşıp etiketlere bakıyorum.
  7. uzaktan bakınca market rafları bile özleniyor, ama kasadaki o kalabalığı görünce hasretim bir anda geçiyor.
  8. migros'ta alışveriş yapmayı seviyorum ama her seferinde süpermarkette kayboluyorum. geçen gün markete gittim, reyonların yerini değiştirmişler; ben de her yeri aradım, yoksa ben mi yanlış hatırlıyorum derken en sonunda buldum. iyi ki de kolonideki kaşar peyniri en arkada değilmiş de biraz ön tarafa koymuşlar.

    beyaz eşya kısmına hiç girmeyeyim, orası ayrı bir macera. arçelik-beko ürünleri almıştım geçen sene, kargo ile teslimat derken üç günüm gitti. meğer migros'tan alınca daha mı pratik olur, onu da bilmiyorum. ama ben yine de market alışverişini seviyorum, insanın bir şeyler alıp eve dönmesi bile iyi geliyor.
  9. ankaralı olarak söyleyeyim, şubenin kalitesine göre değişiyor. bir teşhir malını farklı fiyata koyan da var, kasiyerin güler yüzlü olduğu da. yani iki tarafı görmek lazım, market işinde memnuniyet hep kısmete bakar.
  10. ne zaman migrosa gitsem kendimi bir film sahnesinde gibi hissediyorum, özellikle reyonların arasında kaybolmuşken. market arabasıyla birbirini tanıyan teyzeler, kasadaki genç kızın yüz ifadesi, her şey bana hayatın minik bir özetini veriyor. alışveriş bittiğinde evime dönerken şehrin ritmi içinde hepimize yer var diyorum.