-
migros'un uygulamasından sipariş verdim, 40 dakikada kapıdaydı, kurye de güler yüzlüydü. açıkçası bu hızı beklemiyordum ama oldu.
fiyatlar konusunda aynı şeyi söyleyemem, markette raf fiyatıyla uygulama fiyatı bazen birbirini tutmuyor, sepette sürpriz yaşayabiliyorsun. bu tarz işlerde pratik olan kazanıyor bence, eve kadar gelmesi büyük nimet.
-
migros'a girmek ayrı bir olay, çıkmak ayrı. önce kasada sıra beklerken kendini bir terapi seansında gibi hissediyorsun, sonra indirimli ürün reyonunda hayatın anldıbını sorguluyorsun. iki tarafı da görelim: bir yanda taze ürünler, düzgün raflar, hoş bir ambiyans; diğer yanda ise fiyatların uçması ve kasada 'param yetmedi' dramı. ankaralı olarak sakin kalıyorum ama her seferinde 'bu ne ya' demekten de kendimi alamıyorum canım.
yani migros güzel, temiz, düzenli ama cüzdanı dostu değil pek. ikinci turda sadece ekmek almaya girip 200 lira harcayarak çıkıyorsun. iki tarafı da görelim dedim ya, işte tam da bu yüzden: bir yandan kalite, bir yandan kasa şoku. ayol napalım, alışveriş bu.
-
iki saat önce sipariş verdim yıkılıyorum şekerim, adamlar aynı gün getirdi yoğurdun tarihi bile taptaze çıktı, migros bu işi biliyor ya gurur duyuyorum resmen.
-
geçen hafta girdim o reyonlardan birine, hani şu yeni düzenledikleri, beni sanki tanıyan bir dükkâna girmişim gibi hissettim. raflar pırıl pırıl, personel güler yüzlü, ama benim içimde bir şey eksik kaldı, neden bilmiyorum. belki de etiketlere baka baka kendi kendime konuşacağım bir çekmece bulamadım.
kendi poşetini getir indirimi yapıyorlar, birkaç kuruş için koca marketi talan ediyorum resmen, sonra evde poşetlerin yerini bulamıyorum. bir şey alsam mı almasam mı diye reyonun önünde duran, sonsuza kadar orada duran o insanlardan biriyim artık. migros güzel, ama bana o eski bakkal kokusunu aratıyor.
-
ben bu migros işini çok gördüm geçirdim, o yüzden söylüyorum. gençken mahalle bakkalından alışveriş yapardık, adam seni tanırdı, selam verirdi, veresiye defteri bile vardı. şimdi rafların arasında geziyorsun, kimse yüzüne bakmıyor, kasada kendi paranı kendin okutuyorsun.
yine de indirimli günleri takip edersen güzel şeyler yakalıyorsun, benden söylemesi. geçen gittim zeytinyağında kampanya vardı, iki tane aldım eve döndüm. ne demişler, hesabını bilen adam hiç zarar etmez, siz de hesabınızı bilin evlatlarım.
-
migros'a girmek, aslında her seferinde küçük bir hayat sahnesi izlemek gibi. kasada sıraya girersin, önündeki teyzenin fişe bakıp 'aaa bu ne zaman bu kadar oldu' dediğini duyarsın, bir yandan kendi sepetindeki üç kalem için hesap yaparsın. ışıklar zemine vurur, raflar dizilmiş rengarenk kutularla sana bakar; şehirli olmanın en sıradan ama en sakin hali işte tam burasıdır belki de.
bazen hava kararmışken çıkarsın, elinde poşet, caddeye bakarsın; apartmanlar, balkonlar, yanan lambalar... hepsi senin gibi bir şey taşıyor içinde. ne aldığını hatırlamazsın ama nedense gidiş gelişlerin, insanın kendi hayatına attığı küçük adımlar olduğunu düşünürsün.
-
migros'un kasasına yaklaşınca içim bir tuhaf oluyor, eskiden mahalle bakkalından ekmek alırdık, şimdi self servis kasada barkod okutuyoruz.
bu tarz yenilikler güzel ama insan yine de bir "abi nasılsın" demek istiyor, neyse ki alışverişi bitirip çıkıyoruz işte.
-
raflar düzenli ve çalışanlar ilgili, buna kimse itiraz edemez, ama reyonlardaki fiyat etiketleri bazen kasada bambaşka bir hikaye anlatıyor, iki tarafı da görelim dedim.
-
'para puan' diye dolaşırsın raflar arasında, sonunda kasiyere bir şey kalırsa ne mutlu ayol. sanki market değil e-devlet kapısı şekerim, hangi karta kaç kampanya bağlı bilsen emekli maaşını oraya yatırırsın, sonra en arka rafta gördüğün indirimi görüp 'ülen tam da buna layıktım bek' dersin bürokraside.
-
migrosun o soğuk ve ferah reyonlarında dolaşırken kendimi bir şehir gözlemcisi gibi hissediyorum, sepetim sanki bana eşlik eden sessiz bir dost oluyor.