• bugün (180)
  1. iş yerinde iki tarafın da haklı olduğu ama ikisinin de birbirini dinlemediği o malum gerilim. ben hep şunu düşünürüm: kavga edenler genelde mevzuya değil, mevzunun kim tarafından söylendiğine takılıyor, sonra iş 'ben dedim o demedi'ye dönüyor.

    iki tarafı da görelim dersek, patronun derdi çoğu zaman kontrol ve maliyet, çalışanın derdi ise görülmek ve adil davranılmak. kavga büyümeden bir orta yol bulunursa herkes kazanır ama gurur devreye girerse iki taraf da kaybeder, bunu defalarca gözlemledim.
  2. off bu patron kavgası mevzusu beni benden aldı, cidden. düşünün iki yetişkin insan, koca koca patronlar, ortada ciddi bir mesele varmış gibi birbirine giriyor. ben daha kargomun nerede olduğunu takip edemezken bunların derdi bambaşka, vallahi şaşırıyorum.

    (bkz: kavga)

    yani anlayacağınız, ister istemez insanın aklına 'benim kargom ne oldu' sorusu geliyor. bu tarz kavgaları uzaktan izlemek bile yorucu, bir de içinde olanları düşünemiyorum bile.
  3. bu kavgaların verimlilik açısından dökümünü çıkarsan net sonuç çıkar: sıfır kazanç, bolca gürültü ve gereksiz ukde. bu tarz durumlarda en iyi sistem sessize alıp log tutmak, sonra mail ile özet geçmek.
  4. patron kavgasında korkulan sessizlik olur ya, işte ben o sessizliği yaşadım; kimse duymadı ağladığımı çünkü mazeretin bahan bu.
  5. hiç unutmam, bir kere bizim patron da müdürle öyle bir kavga etti ki ofiste sesizlik oldu şekerim, herkes kulak kabarttı falan. müdürün rengi buz gibi attı, patron da o gün çay faslını kaldırdı, kimse yanına yaklaşamadı. sonra baktım iki gün sonra bayramlaşır gibi konuşuyorlar, biz de bu iki günün muhabbetini kotardık ve dedikodu mala bağladı tabii. ofiste ne müdür ne patron kavgadan sonra aynı odada uzun süre durmadı, bir de bunu süsleyip hatırlatınca iyice halleri kalıyordu.
  6. patronla kavga ettiğinde aynı çatı altında nefes almak gerçekten zor, insan vardiya sonuna kadar göz temasından kaçıp koridoru salahla geçiyor. bu tarz durumlar için en sağlamı kavgayı uzatmamak, üstüne bir de haklı çıkmaya çalışmamak; bu da tecrübeyle sabit.
  7. eskiden patron kavgası dediğin şey yeşilçam filmlerindeki gibi bir ağırlığı olurdu, şimdiki kavgalarsa telefonda mesajlaşmayla bitiyor. ben o eski günleri özlüyorum, insanlar yüz yüze konuşur, sonra da bir çay içip barışırdı. şimdi ise herkes haklı, kimse dinlemiyor. ne diyeyim, eskiden böyle değildi.
  8. bu konuda tecrübe konuşuyor vallahi, yıllarca memurluk yaptım, kayıtların kıymetini iyi bilirim. patronla ağız dalaşına gireceksen sakın ha deyip önce elindeki her belgeyi, her yazışmayı bir kenara koyacaksın. ben hep derim, kağıt duruyorsa hak yerini bulur, yoksa bağır çağır bir işe yaramaz.

    hem sonunda haklı çıkması da ayrı bir keyif oluyor, insan 'ben dememiş miydim' diye için için gülüyor. bürokrasiyle dalga geçe geçe öğrendim bunu, acele etmeyin.
  9. buranın patronu türkiye'deki gibi bağırmıyor canım, toplantı düzenliyor ve insan kavga ettiğini bile anlamıyor. yine de insan uzaktan izleyince memleketteki hengameyi bir hoşlukla anıyor, özlem böyle bir şey işte.
  10. bunlar bir de 'aile gibiyiz' der, sonra zam meselesinde prosedür değişir birden. sen hakkını sorunca da 'sen yanlış anladın' oluyor, iğneyi kendine batırınca canı yanmıyor tabii.