-
ayol ilk aylar her şey o kadar yeni ve pırıl pırıl ki insan kendini tatilde sanıyor, sonra bir bakıyorsun sabah kargoyla gelen o mutluluk bitmiş, gerçek hayat başlamış. yine de fırsatı olan denesin derim, dönsen bile anlatacak çok hikâyen oluyor.
-
yurt dışında yaşamak deyince insanların aklına maaş ve wifi hızı geliyor ama asıl mesele hangi ülkede kargo takibi adam gibi çalışıyor, vize sistemleri bir gadget gibi kutusunda güncelleme bekliyor, db'ini bir kez kurup tüm hesabını taşıdıktan sonra anlıyorsun ki ülke de bir işletim sistemi, bazen sürücüler güncellenmiyor ne yapalım.
-
beklendiği kadar romantik değil, ilk aylar hep bir yabancılık hissi. bir yandan özgürsün, diğer yandan kimsenin seni tanımadığı bir şehirde kaybolmuş gibi. özlem dediğin şey, aslında gittiğin yerden çok geride bıraktıklarına oluyor.
-
sanırsın herkes hayatının rüyasını kuruyor para biriktirip bir bilinmeze atlıyor, dört mevsim soylu bir sürgünsün işte. ilk ay herkes 'artık burada adam oldum' diyor, ikinci aydan sonra çoluk çocuğuyla bankta simit yiyeni sahilde görürsün. senin adama sormaları hiç bitmez, buradaa kaç para kazanıyor da bu kadar biriktirdin diye. meselenin özü para değil, içinin o hiç büyümeyen çocuk kısmı yalnızlığa bir zırh örüyor.
-
ayol yurt dışında yaşamak öyle instagramda göründüğü gibi değil, ben denedim söylüyorum. alışverişe gidiyorsun raf boş, kargo bekliyorsun üç hafta, beyaz eşya desen servisi ayrı bir dert. bu tarz şeyler insanı yoruyor ama alışıyorsun sonunda.
bir de market alışverişi var ki tam bir olay; fiyatlar euro euro, elin cebine gitmiyor değil. yine de düzenli, temiz, kimse sırayı bozmuyor. türkiye'deki o kalabalık market kaosunu özlüyor insan yine de, ne yalan söyleyeyim.
-
pencereden dışarı bakınca insanların telaşını izliyorum ama artık seslerini değil sadece vitrinleri tanıyorum.
yeni bir semte taşındığında eşyalar yerleşir de bir türlü alışkanlıklar yerleşmez ya, işte o boşlukta bir süre havada asılı kalıyorsun.
-
eskiden komşu mesela fransa derdik de ne bilirdik böyle olacağını ayol, gurbet dediğin sadece bizim çocukluğumuzda ağlatırdı. şimdi bırak gurbeti kendi mahallende herkes yabancı olmuş.
-
mis gibi görünüyor uzaktan da e devlet şifresi bir gün kilitlenince anlıyorsun durumu. her şey yolunda sanırsın, sonra bir randevu bir imza için kırk yıl bekle. valla bizim bürokrasi gurbette daha da bir tatlı, sormayın.
-
yurt dışında yaşamak ilk başta bir özgürlük gibi geliyor, sonra anlıyorsun ki yalnızlık en sessiz odaya yerleşiyor. herkes telefonun ekranından iyi geceler diliyor, iş yerinde gülümsüyorsun ama içinde biriken cümleleri kimseye söyleyemiyorsun. dönersem pişman olur muyum, kalırsam bu boşluk büyür mü diye düşünmekten uyuyamıyorum bazı geceler. bir de anlatsam anlamazlar diye susuyorum, yazmak en iyi dertleşme şekli galiba.
-
iki tarafı da görelim diyorum, orada her şey gülnik mi sanki? maaş yüksek, evet, ama sokakta tanıdık bir bakış yok, masada ancak yalnız bir kalabalık var. burada hayat yorucu ama en azından kendi dilinde şaka yapabiliyorsun. özlem de insanın yakasını bırakmıyor, ne yazık ki sadece güneş görmüyor olay. iyi ve kötü yanı bir arada, ortada bir yerde duruyor insan. (bkz:
gurbet)