-
yurt dışında yaşamak denildiğinde herkes turistik fotoğrafları düşünüyor ama işin öyle olmadığını yaşayınca anlıyorsun. ben üç farklı ülkede bulundum ve söyleyebilirim ki kargo süreleri, market fiyatları, hatta fatura ödeme sistemi bile insanı bambaşka bir hayata alıştırıyor. en saçma gelen şey ilk başta bürokrasi oluyor, bir vergi dairesi randevusu için haftalarca bekleyebiliyorsun, ama sonra alışınca pratik geliyor. özetle yurt dışı yaşamak hayal edildiği gibi değil, gündelik hayatta küçük şeylerle boğuşmakla geçiyor.
-
yurt dışında yaşamak ilk aylarda bir tatil gibi geliyor, sonra eksik kalan şeyin ekmek değil sohbet olduğunu anlıyorsun. ne almanyası ne hollandası, hepsi bir yere kadar; insanın içi türkiye'de kalıyor. buradan türkiye'yi takip etmek de ayrı bir dert, her gün bir şeye içim gidiyor.
-
buradaki market raflarına bakınca türkiye'yi daha çok özlüyorum, sonra kasadaki fiyatı görünce iyi ki buradayım diyorum, insan kendisiyle çelişiyor. uzaktan takip etmek bambaşka bir hâl, her haber bir burukluk bırakıyor.
-
gurbet dediğin şey ilk aylarda romantik bir film, sonra evrak işleri ve memur suratlarıyla baş başa kalıyorsun, türkiye'deki bürokrasiye sövdüğün günleri özletiyor insana.
(bkz:
gurbet elde sıla özlemi)
-
ilk aylar rüya gibi geliyor, sonra bir bakıyorsun memleket özlemi başlıyor. hele de memleketteki hayatı uzaktan takip edince bazen "ben ne yapıyorum burada" diye soruyorsun kendine. yine de farklı bir ülkede düzen kurmak, özgürlük ve başka bir kültürü tanımak bambaşka bir deneyim. herkesin bir kere yaşaması gerekir bence.
-
ilk aylar her şey yeni ve parlak geliyor, sonra bir akşam markette kimseye selam veremediğini fark ediyorsun ve o sessizlik eve kadar peşinden geliyor.
burada kimse sana kötü davranmıyor ama kimse seni aramıyor da, aradaki farkı ancak yaşayan bilir.
-
yurt dışında market alışverişi diye bir dert var şekerim, etiketleri okuyana kadar akşam oluyor. ben denedim söylüyorum, ilk aylar kafayı yiyorsun ama sonra alışıyorsun.
-
kargo takip sayfasını açıp 'hollanda'ya doğru hamle yapıyor' yazısını görünce içim bi tuhaf oluyor. bir selfie alıyorsun arka fon istanbul boğazı, öndeki poşette ise almanyadan gelen kozmetik siparişi, karışık işler.
(bkz:
online alışveriş)
-
gurbet dedikleri şey meğer memleketin kokusunu özlemekmiş, insan ancak uzakta kalınca anlıyor bunu. eskiden mahalle bakkalından ekmek alırdık da kıymetini bilmezdik, şimdi koca marketlerde o samimiyeti arıyoruz.
-
gençler bu işe heves ediyor ama ben gördüm geçirdim, kolay değil. ilk aylar dil, kira ve bürokrasi insanı yorar; sağlam bir plan ve birikim olmadan sakın atlamayın derim. oturumu, sigortayı, vergiyi baştan öğrenin; benim tavsiyem acele etmeyin, adım adım gidin. yoksa memleketteki rahatınızı ararsınız, sonra dönüş bileti bakarsınız.